Anxos Sumai


 Familia
Papá recibiu, hai un mes, unha carta da única muller que recoñeceu como amante. Mirouna, posuído dun pracer que nos era descoñecido a mamá e mais a min. Mamá quedou caladiña, só dixo:

-Pensei que estaba morta.

E non volveu dicir nada máis sobre aquela carta que papá agochou no despacho. ¿Para que ía dicir nada? Ela sabía moi ben quen era a muller que chegara dentro.

O meu pai nunca abriu a carta. Non quería abrila, era certo, pero non por non facerlle dano a mamá senón por demorar o desexo, porque sabía que todo o tempo en que o sobre permanecese cerrado sería posible materializar á súa antiga amante, soñala, posuíla, gozala. Mamá, dende aquel día, volveu atopar manchas de seme nas sabas que compartía con papá e sabía que non eran universos que nacesen para ela nin por ela. Púxose triste, apagouse ó principio como unha candea gastada pero, ó cabo dunha semana, empezou a mostrarse eufórica e vital. Volveu aviarse e ría como non rira durante anos.

-Sonvos orgullosa -díxonos a noite anterior a que se producise tan extraordinaria transformación-, aínda que leve unha pregaria escrita na fronte todo o tempo, sonvos unha muller orgullosa.

Sentada na cociña ó lado la ola onde cocían as verduras, mamá presentía que a tristeza que lle facía buracos na boca do estómago debía nacer da terra, da terra e coa mesma dor que lle produce unha cebola, unha cenoria, unha pataca cando a esgaza para saír á superficie. Papá acariñoulle o pelo pero ela rexeitou a man como se a ofendese e foi para a cama. Deixounos a papá e a min mirando as cereixas estampadas no mantel que cubría a mesa da cociña, mentres a ola fervía e ocupaba cos seus estertores o silencio que caeu sobre nós.

-Xa sabes a historia -dixo o meu pai de pronto-. Sábela, ¿non si? A túa nai pensaba que ela morrera.

-E eu tamén, papá. Eu tamén pensei que estaba morta.

Miroume, abriu o caixón onde gardaba os cigarros e marchou ó seu despacho, pero antes aínda me acariñou a barriga sen mirala, sen mirarme. Eu quedei alí, na cociña, coa ola burbullándome na caluga e as verduras arrolándome co seu ulido morno e doce, sonoro como unha contundente mexada de vaca. Puxen a man sobre a barriga, xusto onde papá pousara a man, e sentín o apracible descanso do meu bebé.

Mamá, esa mesma noite, viu por vez primeira ó home do periódico. Foi para a cama pero non puido durmir. Mamá nunca tivera a ocasión de comprobar o que era levar unha vida normal, simplemente porque nunca puido durmir más de tres ou catro horas seguidas. Só podía conseguilo se tomaba varios somníferos e, mesmo así, erguíase polo menos un par de veces cada noite. O seu corpo rexeitaba o sono como rexeitaba abandonar a cama demasiado cedo.

Esa noite, mentres as verduras cocían sobre nós, papá e mais eu desexamos que ese momento non fose a nosa eternidade, sobre todo porque, a pesar da ola a ferver, ela fixo nacer entre nós as fendas dun silencio infinito. Durante un tempo, papá e mais eu escoitamos os ruídos de mamá ata que se meteu na cama. Despois, todo quedou en silencio. Eu fun á miña casa, a esperar que o meu home volvese do traballo. Cando cheguei había ben unha hora que mamá deixara caer a súa dentadura postiza nun vaso de auga, e había polo menos media hora que papá acariñaba a carta da súa única amante recoñecida.

Cando o meu home chegou eu xa estaba na cama. Mamá, a esa hora, facía que durmía porque papá, por fin, se deitara ó seu lado e intentaba abrazala. Ela volveulle as costas, esgotada e ofendida. Papá quedou mirando o teito na escuridade, atrapado na lembranza da súa antiga amante. Lembrouna núa, apoiada no couzón da porta do cuarto, cun coitelo nunha man e unha mazá na outra. Reviviu o momento en que ela se lle sentou, coas pernas abertas, nos xeonllos e o momento en que a bicou, dobrándolle a cabeza cun doloroso tirón de pelo. Ela suspirara e dixéralle: "Son para ti. Son só para ti e para sempre". Cando papá, crendo durmida a mamá -sobre a mesiña de noite estaba aberta a súa caixa de somníferos-, acariciaba o seu vello sexo ata facelo explotar, o meu home estaba deitado ó meu lado, apagara o último cigarro do día e aloumiñábame o ventre avultado, enorme. Arrastrouse, a modiño, ata á horizontalidade e ata a calor das miñas coxas, e eu gocei das lentas caricias dunha lingua que me gateaba ata os peitos. O meu home durmiu tempo despois, coa boca pechada sobre as miñas mamelas e sentíndose culpable do pracer que lle producía chupar nelas como se fose o bebé que moneaba apracible dentro do meu corpo. Mentres, papá facía nacer un novo universo nas sabas entre as que mamá non durmía.

Mamá esperou a que papá acabase e durmise. Esperou e entón notou un arrepío e despois unha cálida explosión no ventre. Creu que morrera. Intentou s aberse morta pero non puido. Pensou que o mellor sería beber un pouco leite morno. Ergueuse e foi á cociña. Entón foi cando o viu por vez primeira, sentado diante da mesa, cun xornal despregado sobre as cereixas do mantel. Era un home duns setenta anos, grande, con gafas e sombreiro. Ó principio mamá tivo medo, un medo que lle chegaba dende dentro das zapatillas, dende os pés secos e quentes. Incluso berrou cun grito escuro e profundo como unha caverna. Un grito que non recoñecía como saído do seu estómago. Pero iso foi ó principio, despois ofreceulle un prato de verduras e o home apartou o xornal e fíxolle, a mamá, un oco debaixo do seu brazo dereito. Mamá acochouse naquel niño garimoso que só existía para ela e quixo ser do home do xornal, dende entón e para sempre.

Dende entón, e para sempre, mamá e papá déitanse á mesma hora. Mamá fai que dorme esperando a que papá durma, para erguerse e entregarse á única ilusión que a mantén viva: o home do xornal na cociña. E papá, cando mamá vai para a cociña, revive en soños o amor da súa única amante recoñecida, asustado de sentir tanto pracer e de que volvan nacer universos entre as sabas mentres mamá está ausente.

Mentres, a carta segue sen abrir.

 
 
  Atrás       Subir