Natalia García Sen Título - 2006 - Fotografía dixital - 100 x 33 cm.

Escritores descoñecidos para relación estable

Diego Ameixeiras
Escritor
Premio Xerais de Novela 2006

 

Prégase un pouco de silenzo! O estudo chama pola concentración, aínda que a telefonía móbil se poña moi vibradora e haxa moita mirada de taxinomista necesitado. As bibliotecas son lugares propicios para desconcentrarse concienzudamente e con calefacción, e para envexar o sopor (e a oposición aprobada) do bibliotecario, espazos perfectos para que moitas parellas desasistidas se protexan discutindo unha certa bibliografía persoal en voz baixa, para que os solitarios co temario trabucado canten a media tarde algún gol afónico que se lle atravesa nos auriculares. Son escenarios algo felices nos que campan pupilazos con sordina á hora da sesta, pasarelas sufridas onde se desfila para ir ao baño e para botar un cigarro ou para inocularse un café antes de caer rendido nos folios máis indixestos. Nas bibliotecas podes asaltar os xornais todos de balde cun moito de paciencia (sempre hai alguén que le detidamente as páxinas de economía e a sección de contactos), trapichear algunha frivolidade (seria) no messenger, reservarlle cadeira próxima a un colega que sempre chega tarde aos lugares cheos de xente, atopar piso de aluguer a prezo moi bipartito e reflexionar sobre se todo iso que estás facendo (licenciatura, oposición, papiroflexia) paga realmente a pena a estas alturas.

Non vexan ironía no anterior, todos somos todas as posibilidades e non somos nada: nas bibliotecas tamén hai moito libro imprescindible e moito lector aplicado, do mesmo xeito que nos campos de fútbol cultívase algo máis de sentido común que nas concellerías de urbanismo, onde tamén seica teñen noticia da letra impresa. Que sigan existindo lugares onde che prestan libros é como para manter algún tipo de esperanza na condición humana, se é que estamos a tempo de seguir pronunciando unha palabra que xa existía moito antes de que á subida dos impostos se lle chamase actualización alcista das cargas tributarias. Se tivera que elexir algún lugar feliz dunha gran cidade, se é que existen, elexiría unha biblioteca con DJ na que poñerme a salvo do cambio climático e das últimas tendencias en xeopolítica. Pero non podo negar que o primeiro recordo que teño dun lugar destas características (sen fondo musical, mágoa) leva aparellado un importante sentimento de culpa. Un lugar cheo de libros con profesores tristes que actuaban coma vixiantes xurados con bata branca, silencio de tanatorio castigado e moita gana de saír correndo cando o reloxio marcara a fin da ofensiva sotánica. Afortunadamente, eran os menos e xa ían moi vellos para todo, mesmo para a canción misioneira. Entre certas loas a Mario Conde e a Silvio Berlusconni, algúns mesturaban o tomismo con Ludwig Feuerbach, os barbudos guerracivilizaban nas xornadas espirituais (os espiritualizados máis lúcidos, sempre de cursos superiores, desaconsellaban o retiro) e os chamados seglares combinaban moito Kevin McHale con algo de San Juan Bosco e con flores a María.

Desculpen as batallas demasiado cercanas. Os anos pasaron rápido, etcétera: a maioría dos alumnos acabaron mantendo unha relación máis ou menos natural coa profilaxia, outros montaron empresas exitosas, moitos comprenderon as razóns polas que as mulleres neoiorquinas reclamaron pan e rosas alá polo 1908, bastantes choraron a morte de Kurt Cobain e digo eu que, cun pouco de sorte, todos volverían algunha vez a unha biblioteca sen que iso lles supuxera unha regresión traumática. Agora pechan librerías nas que un podía defenderse e abren bancos co único ánimo de ofendernos. Se nos poñemos algo pirotécnicos, poderemos dicir coa boca pequena que as bibliotecas permaneceron e respiran como podemos respirar case todos (á vista dos telexornais, con notables dificultades), reproducíronse polos barrios (moi timidamente), conectáronse (lentamente) a Internet e algunhas ata mercaron discos dos Rage Against The Machine (afortunadamente).

Cóntanme algúns rapaces do meu barrio que, para variar, cómpre poñermos algo optimistas combatindo a palabra crise, sempre en boca dos adultos. Acabo de entender que criticar a lírica do botellón dende unha tertulia radiofónica identifícano coa falta de autoestima do intelectual decaído que tamén bebe moito, sen facer ruído, demasiado só e ultimamente no despacho. Non sei se terán algo de razón, pero nunca o pensara dese xeito. A verdade é que pode ter algo de relación co feito de que, por desgraza, a primeira vez que entrei nunha biblioteca xa non cría nos Reis Magos e non tiña risco de fimose. Lembro que Asterix era unha risa tremenda: repaseinos tardes e tardes con esa total falta de instrospección que caracteriza á infancia e que podemos identificar co máis parecido á felicidade. Pero, como seguro xa sospeitarán, todo se complicou máis tarde. Non serei nada orixinal se confeso que un dos primeiros libros que levei prestados para a casa foi unha edición moi vella do histórico Cantar del Mío Cid, que a esa idade lin co mesmo interese que me transmitía a guía de teléfonos. Posteriormente, nin todo o caudal artístico de Calderón de la Barca nin as mellores páxinas de don Fernando de Rojas impediron que me empezasen a interesar máis outro tipo de actividades non vencelladas, en ningún caso, ás letras clásicas españolas. Entenderan as causas, claro.

Anos máis tarde, teño para min que superei con moito esforzo a longa travesía da adolescencia, tan lonxe dos espazos públicos para a lectura, e iso que a literatura obrigatoria do bacharelato tentou disuadirme para que non gastara tardes enteiras cos Guns n' Roses, nin interrogándome con tanta autocrítica que creo que ata lle agobiaría as vacacións a calquera forense. Agora paro nas bibliotecas cercanas cunha periodicidade en notable crecemento, só equiparable á que me obriga a frecuentar diversos estancos da cidade. Cambiei, estou regresando rapidamente á orixe, e confío en que todos os rapaces aos que lle pido consello me fagan recuperar o camiño que desandei e que eles seguro pisan xa con forza. Por iso escoito ultimamente aos xeniais Dios ke te crew e non acaba de convencerme nada don Gonzalo de Berceo (do século XIII peninsular, ultimamente tendo moito máis ao bipolar Martim Codax). Como contrapartida a tantos favores, agora quédame convencelos para que tamén lean algo que non sexa obrigatorio, a ver se hai un pouco de sorte e os consellos son propicios. Para iso, dende hai días busco escritor innovador de calquera século para tal fin, incomprensiblemente ausente dos planos de estudo e susceptible de estar presente nas bibliotecas públicas. Prégase un pouco de silenzo!

   Atrás       Subir